Dzielnice gejsz w Kioto

Pięć miast kwiatów

Hanamachi, dosłownie miasto kwiatów, to dzielnica, w której gejsze mieszkają i pracują. Każda ma własną nazwę i herb, a gejsze zwykle nie pracują poza swoją dzielnicą. Pięć dzielnic Kioto nazywa się czasem gokagai, pięć miast kwiatów. Shimabara była niegdyś szóstą, lecz przestała być dzielnicą gejsz, gdy jej ostatnia gejsza odeszła pod koniec XX wieku.

Gion Kōbu i Gion Higashi

Gion, w dzielnicy Higashiyama, powstało jako dzielnica rozrywkowa naprzeciwko chramu Yasaka i dziś obejmuje dwa hanamachi. Gion Kōbu jest większa i zajmuje większość dzielnicy, w tym Hanamikoji; Gion Higashi jest mniejsza i leży w północno-wschodnim narożniku. Obie były niegdyś jedną dzielnicą i rozdzieliły się w 1881 roku. W Gion Kōbu odbywa się Miyako Odori, najbardziej znany taniec miejski. Do jej cichszych ulic należą Hanami Lane oraz odcinek Shirakawy z tradycyjnymi lokalami wychodzącymi na wodę.

Pontochō i Miyagawa-chō

Pontochō słynie, podobnie jak Gion, z zachowanej tradycyjnej architektury i rozrywki; uważa się, że nazwa pochodzi od ponte, portugalskiego słowa oznaczającego most. Miyagawa-chō rozwinęła się z obszaru nad brzegiem rzeki Kamo, gdzie w małych teatrach wystawiano kabuki. Jej herb to trzy splecione pierścienie, a dzielnica ma własne kaburenjō — teatr, w którym tańczą jej gejsze.

Kamishichiken

Kamishichiken, położona na północnym zachodzie, tuż na wschód od Kitano Tenman-gū, jest najstarszą i najspokojniejszą z hanamachi, przyciągającą mniej turystów niż dzielnice nad rzeką. Jej nazwa oznacza siedem górnych domów — od siedmiu herbaciarni zbudowanych z materiałów pozostałych po odbudowie chramu. Jej herb to pierścień z nadzianych na patyczki klusek dango. Leży w dzielnicy Nishijin, znanej z ręcznie tkaných tkanin, a jej ulice wyznaczają ciemne, drewniane ochaya i okiya.

Publiczne tańce

Wszystkie pięć dzielnic organizuje coroczne publiczne tańce, czyli odori, z udziałem zarówno maiko, jak i geiko. Cztery odbywają się wiosną, a jedne — Gion Higashi — jesienią. Najstarsze, Gion Kōbu i Pontochō, zainaugurowano podczas wystawy w Kioto w 1872 roku. Miyako Odori trwa przez cały kwiecień w Gion Kōbu Kaburen-jo, a Kamogawa Odori w Pontochō wypełnia większość maja. Do niektórych biletów dodawana jest ceremonia herbaciana serwowana przez maiko przed przedstawieniem. Kitano Odori w Kamishichiken odbywa się od końca marca do początku kwietnia, a Kyō Odori w Miyagawa-chō — w pierwszych dwóch tygodniach kwietnia.

Inne sposoby, by je zobaczyć

Poza wiosennymi tańcami wszystkie pięć dzielnic bierze udział we wspólnym publicznym występie w weekend pod koniec czerwca, a niektóre geiko i maiko wykonują tańce dla zwiedzających w Gion Corner. W Kamishichiken geiko i maiko serwują herbatę podczas plenerowej ceremonii herbacianej w Kitano Tenman-gū w lutym, w czasie festiwalu kwitnienia śliwy. Każde z tych wydarzeń jest związane z konkretną datą lub sezonem — i to jest główna różnica w stosunku do programu, który można zarezerwować.

Gdzie pasuje ceremonia herbaciana

Ceremonia herbaciana z maiko w pobliżu Gojō odbywa się poza wszystkimi pięcioma dzielnicami, w sali blisko metra, a nie w ochaya. To jest jej ograniczenie i zarazem wygoda: nie potrzeba rekomendacji, a każde spotkanie prowadzi maiko lub geiko. Jeśli jesteś w Kioto w kwietniu lub maju, odori w którejś z dzielnic to inny sposób, by zobaczyć występ maiko i geiko.

Czytaj dalej: Maiko i geiko: kto jest kim