Zwyczaje
Maiko i geiko: kto jest kim
Jak maiko z Kioto staje się geiko i jak odróżnić je po kołnierzu, rękawach, obi i fryzurze, zanim rozpocznie się ceremonia herbaciana.
Wybierz datę ceremonii parzenia herbaty ↗Szybka odpowiedź
Maiko to ucząca się gejsza; geiko to kiotońskie określenie w pełni wyszkolonej gejszy. Maiko nosi długie, powłóczyste rękawy, bardzo długie obi darari, czerwony kołnierz i wymyślną fryzurę z własnych włosów z sezonowymi ozdobami. Geiko nosi krótsze rękawy, biały kołnierz i często perukę. Przejściem między nimi jest erikae, ceremonia odwrócenia kołnierza.
Słowa
Gejsze to artystki wyszkolone w japońskim tańcu, muzyce i śpiewie, a także wprawne gospodynie i rozmówczynie. W Kioto nazywają siebie geiko, co tłumaczy się roughly jako kobieta sztuki, podczas gdy uczennice to maiko. Ich zadaniem jest śpiewać, tańczyć i grać na shamisenie lub innych instrumentach dla gości na bankietach zwanych ozashiki. Rankami maiko pobierają lekcje tradycyjnych sztuk; nocą pracują.
Od uczennicy do geiko
Ta droga ma nazwane etapy. Shikomi mieszka w okiya jako uczennica, ucząc się noszenia kimona i rozmowy z gośćmi, często nawet przez rok. Minarai uczy się przez obserwację na przyjęciach przez około miesiąc. Na misedashi debiutuje jako maiko i składa formalne wizyty w swojej dzielnicy. Maiko debiutują zwykle w wieku siedemnastu lub osiemnastu lat, a około dwudziestego lub dwudziestego pierwszego roku życia przechodzą na geiko w ceremonii erikae.
Kołnierz, rękaw i obi
Najwyraźniejsze znaki widać na kimonie. Maiko nosi hikizuri, powłóczyste kimono z długimi rękawami w stylu furisode, i odsłania czerwony kołnierz dolnego kimona przy szyi. Jej obi, darari, ma sześć do siedmiu metrów długości i zwisa z tyłu, z herbem jej okiya wplecionym lub farbowanym na jednym końcu. Geiko zawsze nosi krótkie rękawy, jednolity biały kołnierz i obi zawiązane w węzeł bębnowy.
Włosy i ozdoby
Fryzura maiko jest układana z jej własnych włosów i co tydzień poprawiana, dlatego nocą opiera szyję na podwyższonej poduszce takamakura, aby ją chronić. Pięć fryzur wyznacza etapy terminowania; młodsza maiko nosi wareshinobu. Jej hana kanzashi, ozdoby ze złożonych jedwabnych kwiatów, zmieniają się z każdym miesiącem roku, a ich rozmiar i liczba zależą od stażu. Geiko często nosi perukę w stylu shimada, z znacznie mniejszą liczbą ozdób.
Dom, który stoi za nią
Każda maiko jest związana z okiya – domem gejsz prowadzonym przez kobietę, którą jego mieszkanki nazywają matką. Okiya organizuje jej występy oraz lekcje śpiewu, tańca, gry na instrumentach i ceremonii herbacianej, a często użycza jej także kosztowne kimono, które nosi. Same występy odbywają się w ochaya – domach w dzielnicach gejsz, gdzie przyjmuje się gości, zazwyczaj wyłącznie na zaproszenie.
Czytaj dalej: Dzielnice gejsz w Kioto
Pytania, które warto zadać
Sesja pytań i odpowiedzi podczas ceremonii herbacianej to Twoja szansa, by wyjść poza kostium. Zapytaj, jak długo była uczennicą, których sztuk uczy się obecnie, jak układa się jej włosy i jak śpi na takamakura, co symbolizują tegoroczne kanzashi albo jak wygląda jej zwykły dzień. Pytania o jej szkolenie i sztuki, które uprawia, zwykle przynoszą najpełniejsze odpowiedzi. Zadawaj je krótko, ponieważ każde zostanie przetłumaczone.
Kogo spotkasz na ceremonii herbacianej
Na ceremonię herbacianą w pobliżu Gojō organizator zaprasza maiko lub geiko, wybieraną z dnia na dzień, i nie może z góry powiedzieć którą. Dzięki powyższym wskazówkom rozpoznasz ją na pierwszy rzut oka: powłóczyste rękawy, czerwony kołnierz i długi, zwisający obi oznaczają maiko; krótkie rękawy i biały kołnierz oznaczają geiko. Program nie zmienia się w żadnym przypadku, a powyższe pytania pasują do obu.
Źródła